نردبان ملکوت ۴

زمان
یکی از اجزاء مقوم نماز «وقت» است. اگرچه در همه احوال و اوقات و اماکن می توان خدا را عبادت کرد ولی نمازهای روزانه می بایست در زمان مشخص اقامه شود.
در ادیان الهی برای هر وقتی از اوقات حکم یا احکامی بیان شده است. در سنت نبوی برای سال و ماه و روز و شب و ساعت، احکام و وظایف مخصوصی بیان شده است. انسان که به اندیشمندی از همجنسان خود متمایز است، لازم است تا با هر وفت نماز یعنی صبح و ظهر و شامگاه در اعمال و افعال و اندیشه و نیت های خود بیندیشد و ببیند که عمر رفته را در چه راهی صرف کرده است. دنیا مکان زیستن طیب و پاکیزه انسان است. زیبایی ها و امکانات و رفاه دنیا و تنفس در فضای عطرآگین آزادی و معنویت حق انسان و از مصادیق کرامت انسانی است. اما کسیکه خود را اسیر دنیا و مقاصد مادی و سیاسی و قدرت و ثروت آن بکند دچار اندوهی پیوسته و بی پایان، اشتغالی بدون فراغت، فقر و نیازمندی بدون غنا و آرزوی بی پایان می شود. نماز به مسلمان یاری می رساند تا به تعادل در روح و در زندگی مادی برسد. در این میان زمان و تعیین وقت مناسب همراه با فراغت ذهن و صفای قلب عاملی اساسی است. یکی از روزهایی که در سال فقط یک بار تکرار می شود «اعیاد» است.
روزهایی که خداوند کلیدهای سعادت و خوشبختی را به بندگان مطیع خود هدیه می دهد. و یکی از وسایل و ابزارهای دریافت هدایای الهی نمازهای عید قربان و فطر است. نماز عید قربان، امان نامه ای است که خداوند به ما مسلمانان داده است تا با توسل به آن از آتش دوزخ اخلاق زشت و فرهنگ کاسبکارانه خود را رهایی دهیم. عید قربان روز بخشش و بارش باران جود و سخاوت الهی است. و نماز عید نردبانی برای رسیدن به ملکوت است.

نردبان ملکوت 3

حقیقت نماز
خداوند می فرماید: (اقم الصلوه لذکری) نماز را به خاطر یاد من به پا دار. اقامه و به پا داشتن نماز با حقیقت و روح نماز متناسب است برپاداشتن نماز یعنی اینکه فقط در بند اعمال و اذکار ظاهری نماز نباشیم. نماز یادآور خداوند است.
>ان الصلوه تنهی عن الفحشا و المنکر>) بدرستی که نماز از زشتی ها و منکرات بازدارنده است} پس یکی از جنبه های حقیقت نماز، جنبه تاثیر گذاری آن در جلوگیری از فحشا و منکرات است. این آیه ما را به فکر و تدبر در اعمال و رفتار خود به عنوان مسلمان نمازگزار می اندازد چگونه ممکن است که فردی نمازگزار باشد اما دروغ بگوید، خلف وعده کند، به وعده های خود جامعه عمل نپوشاند، حق دیگران را نادیده بگیرد، طماع و اهل دنیا و ظالم و ستمگر باشد اگر چنین است نماز او روح و حقیقت نداشته و انجام اعمالی ظاهری بوده است. در روایتی از معصوم (ع آمده است که: نماز به مانند ستون دین است، اگر نزد خداوند مقبول شود، اعمال دیگر نیز مورد قبول  واقع خواهد شد و اگر رد شود بقیه نیز رد خواهد شد. اینها حکایت از آن دارد که نماز فقط به جا آوردن اعمال ظاهری و بیان ازظواهر کار نیست بلکه باید نماز روح داشه باشد. نماز باید در زندگی فردی و اجتماعی نمازگزار چنان تاثیری داشته باشد که جامعه نمازگزار را متمایز کند. مردم ،نمازگزار را نشان دهند و بگویند این فرد نمازگزار است، امین است، دروغ نمی گوید، حافظ حقوق مردم است، دارای اخلاق نیکوست، متواضع  و فروتن است در روایتی هست که : خداوند در نزد هر جزئی از اجزا و افعال و اذکار نماز بنده ی مومن خود است. لازم است که مسلمان مومن نماز خود را با حضور قلب و توجه و فهمیدن معانی افعال واوراد و اذکار آن به جا آورد، در این وضعیت نماز نردبان ما به سوی ملکوت است.

نردبان ملکوت 2

حضور قلب و توجه در نماز به این معنی است که بدانیم ما در مقابل چه کسی ایستاده ایم؟ تاثیر و ارزش معنوی و اخلاقی نماز رابطه مستقیم با میزان دانش وعلم ماازتوحیددارد.اگربدانیم" الله " که در مقابل او ایستاده ایم، "عالم الغیب و الشهاده " دانای غیب و شهادت است، و هیچ چیزی در جهان نیست که بر او مخفی و پوشیده باشد، چه احساس خواهیم کرد،درخواهیم یافت که او در همه حالات و احوال و زمانها از ما مراقبت می کند و ما را می بیند. پیامبر (ص) فرمودند:" خداوند را عبادت کنید گوئی او را می بینید، اگر او را نمی بینید، او شما را می بیند." رحمن و رحیم است، تفضل او بر همه موجودات و انسانهاست. نعمتهای او کافر و مومن را در بر گرفته است ، در حالیکه همه نیازمند فضل و نعمت او هستند. او غنی و بی نیاز و هستی فقیر و نیازمند اوست.
او مالک ملک و ملکوت است، در ملک و سرزمین خود هر گونه اراده کند تصرف می کند اما او عالم و عادل و حکیم است.
اوست که به تعبیر قرآن زنده را از مرده و مرده را از زنده خارج می سازد و روزی دهنده ی بی حساب است. از هر عیب و نقص منزه است .او قدوس است از هر نقصی مبرا است، و هیچ شباهتی به مخلوقین ندارد.
او با وحی و معجزات ،انبیا و رسولان خود را تایید کرده است و می داند که رسالت و مسوولیت الهی را بر دوش چه کسانی بنهد.
اوست که دارای اسماء الحسنی است. او را به هر کدام از اسمائش بنامیم جواب خواهیم شنید. هر آنچه در آسمان و زمین است او را تسبیح و تحمید و تقدیس و ستایش و سپاس و شکر می کنند.
بنده نمازگزار می داند در مقابل چنین کسی ایستاده و با او سخن می گوید، حضور او را در می  یابد و می داند که اگر او بر وی تفضلی کند و بندگی و اطاعتش را بپذیرد، وی صاحب بزرگترین گنج جهان شده است و به اجری بسیار و اکرامی نیکو دست خواهد یافت. اگر خود را در چنین موقعیت و مقامی ببینیم در مقابل هیبت الهی در حالت خوف و رجاء غوطه ور خواهیم بود. رجاء و حیاء پله های صعود مابه سمت ملکوت خواهد بود.